7 ωρες χωρις μπλογκ..

.. ουτε ψυλλος στον κορφο σου σπυρο μου..

ω! σπυρο, μα ποιος εισαι?

εισαι η αρχη και το τελος περιδιαβαινεις απο καταβολης μπλογκ, το ξερουμε εισαι το φως και το σκοταδι μαζι, οταν οι αλλοι ετρωγαν βελανιδια, ΕΣΥ ειχες βαλει ηδη comment moderation. εσυ δεν ξεκινησες την επανασταση του καναπε: εσυ ΕΙΣΑΙ ο καναπες. παντως μεταξυ μας, επειδη σ αγαπαμε, ηταν λιγο φτηνο να αλλαξεις τις ημερομηνιες των πρωτων σου ποστ για να μας πεισεις για την παλαιοτητα σου.. ειναι λιγο ...καραβανιστικο, πώς να στο πω?

Μονο που ξεχασες να αλλαξεις την ημερομηνια στο προφιλ σου ΒΛΑΚΑ!!!

γειααα

καβλως με!

αντε να σας καβλωσω και γω λιγο...

υποκλίνομαι ω μέγα Αγγελε

Παραδέχομαι οτι έχω κάνει τα απίστευτα γέλια στο μπλογκκκκ σου κατά καιρούς...
Αυτή τη φορά όμως, πραγματικά έμειναν άλαλα τα χείλη της ασεβής Τινκ με την αποκάλυψη σου ω μέγα Άγγελε.
και δηλώνω χωρίς φόβο και πάθος
οτι εγώ προσωπικά πιστεύω μόνο στον μέγα Άγγελο Σπύρου και σε κανέναν άλλον θεό,
νομίζω δε οτι θα το δηλώσω και στον κύριο πάπαρδο με το μπλογκ που μας αποκάλυψες...

σε ευχαριστώ μέγα Άγγελε

σεμνά και πάνω απ όλα ταπεινά,
Τινκ.

Αφήστε τον ήσυχο! ( Θα γίνει εμφύλιος!)

Ορίστε μαλάκες φαγωθήκατε όλοι με τον Άγγελό μας και να τώρα τι έπαθε...κρίση προσωπικότητας το καταστρέψαμε το παληκάρι δεν του αρέσει ο εαυτός του πια, φτου φτου φτου ιησούς χριστούς νικά κι όλα τα σκατά σκορπά! Ποπο φίλε αυτό δεν το περίμενα, μας τη λέει βέβαια λίγο, αλλά τι να κάνει κι αυτός ρε ολοκληρο μπλογκ για την αφεντιά του έχουμε φτιάξει τα μουλάρια....άγγελε μη δινεις σημασία Keep on blogging έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις....μπουααααααααααααααααα....σνιφ σνιφ.

Μαλλον με πειραξε το mojito....

...γιατι δεν βλεπω καλα...τρεκλιζω κ παραπαταω...το ταβανι γυριζει κ εχω χασει την γη κατω απο τα (2μετρα χαχα) ποδια μου...ΟΥΧΙ ΛΕΓΩ ΟΥΧΙ δεν ειναι δυνατον...κατι του εκαναν, καποιος απηγαγε την καλπαζουσα φαντασια του, ναι ναι ειμαι σιγουρη του εχουν κανει μαγια του παιδιου!φτου φτου στα ορη στ'αγρια βουνα...κακο κ ξορκισμενο...τι σου εκαναν ελληνα μπλογκερ θεμο?μιλα μου αγορι μου...σε πειραξε ο αρακας να ανυσηχησω?κατουρησες?το εκανες με την καλη σου?οοχι?απαπα το χανουμε το παιδι....γυρνα πισω σε μαααας....σε χανω πατα το 0...σε χανω...μηηηη .....Πρσηφηφβσψξσγκουκ...παει χαθηκε...

Προς Διευθυνση του ποντκαστ "Μουσικη Κομμωτηριου"
Παρακαλω πολυ θελω να βαλω ΤΟ σαουντρακ αυτου(νου) του μπλογκ.
Πειτε μου πωςς..ειναι ενα τραγουδ(ακι) που λεγεται Στεργουει του Χεβεν..!@!

Ταξίδι στην (αισθητική) κόλαση- σχολιάζοντας τους σχολιαστές του Άγγελου

Takiz

Να λοιπον και ενα σχόλιο γεμάτο μίσος: Θέλω να σας σπάσω τα μούτρα. Και σε σενα και στους σχολιαστες σου. Φτύνω πάνω στον λυρισμό σας και φυσάω τη μύτη μου πάνω στους μελιστάλαχτους αναστεναγμούς σας. Είσαστε μέσα στην κορδέλα και στις τρίλιες για να συγκαλύψετε την κενότητα του περιεχομένου σας. Τα δημιουργήματα σας είναι απογυμνωμένα από την ανάγκη για εξέγερση, από την ανάγκη για ελευθερία. Είναι λιπόσαρκα ψοφίμια που τριγυρίζουν άσκοπα ψιθυρίζοντας μην τύχη και τους πάρει κανείς χαμπάρι και ενοχληθεί.

Ενοχλήσατε όμως εμένα, τον φοβερό και τρομερό Ούρφουρσλάαγκ τον προστάτη των τρελών και των καταραμένων. Των μόνων που μπορουν αλλά και των μόνων που δικαιούνται να κάνουν τέχνη.

Όλοι οι υπόλοιποι αστούληδες και παρλαπίπες μυρίστε τις πατουσίτσες των νεογέννητων σας και θωπεύστε τα πέη σας καθώς σκληραίνουν στην θέα των ξεχαρβαλωμένων αιδοίων των συντρόφων σας, αναπαραχθήτε σιωπηλά και διαιωνείστε αυτήν την ατέλειωτη κιμαδομηχανη. Αυτά. Και πείτε στον Αγγελο πως αν τον πετύχω πουθενα θα του εκφράσω την λατρεία μου όπως μόνο ο Ούρφουρσλααγκ ξέρει να εκφράζει την λατρεία του.



LOCKHEART

Αίσχος! Αίμα και αχνιστό πύον ρέει από αυτή τη χαίνουσα πληγή της λοβοτομής σου. Τι θέλεις να εισαι σοφός στα 26 σου; και η σοφία σου αυτή να εκδηλώνεται μιλώντας σαν να εισαι εξηντάρης; Που είναι η ορμή σου ; που ειναι η οργή που είναι η εξέγερση. Τον Παπαδιαμάντη τον φάγανε τα σκουλήκια και τα ψηλά βουνά του γεμίσανε νταμάρια και χιονοδρομικά κέντρα.

Που είναι η ποίηση τέλος πάντων, που είναι το καινούριο που θα περίμενε κανείς από έναν νέο; πόσο σύντομα γέρασες καλό μου παιδί ή μήπως απλώς σε ευνούχισε η μανούλα;




Μερικά στον Αγγελο

1. γκουχ

2. τι θα γίνει με τον "μετριασμό σχολίου;" Νομίζω πως θα σου στέλνω συνέχεια σχόλια ελπίζοντας ότι κάποιο θα περάσει

3. μπλιαχ

εσεις βουτηξατε (για) το σταυρό?

Σιχαινομαι τους απλους ανθρωπους.

Οι απλοι ανθρωποι βρωμανε. Μου χαλανε την αισθητικη.

Αλλά!

Πώς θα ξεχωριζα αν δεν υπηρχαν?

Γι αυτό παω πού και πού στα χωρια και στις κωμοπόλεις για να παιρνω μια τζουρα από απλους βρωμερους ανθρωπους και να ταϊζω το εγω μου.

Ο σεισμος με βρηκε την ωρα που οδηγουσα.

Εκλασα μεντες. Σκεφτηκα το μπλογκ μου. Ευτυχως το εχω ασφαλισει ΚΑΙ για σεισμο.

Δεν θελω να παθει τιποτα η στρωμενη δουλεια του γιου μου. Θα είναι μαλακία.

Μετα πηγα στο καφενειο με τους ιθαγενεις.

Ελεγε λοιπον ενας παππους ότι φετος θα παρουμε το πρωταθλημα χωρις να κερδισουμε κανενα ντερμπι. (βασει προφητειας του κοσμα του αιτωλου). Μετα μιλησαν για το ζαχοπουλο με γαργαλιστικες λεπτομερειες.

Δεν σας κρυβω ότι μου ειχε σηκωθει λιγο το πεος (πουτσος).

Μια γιαγια λοιπον που τα βυζια της εφταναν μεχρι το πατωμα, με κοιταξε και μου ειπε: ‘δεν είναι θαυμα?’. ‘ποιο γιαγια?’, αποκριθηκα αλλαζοντας σταση για να μη με παρει πρεφα. ‘Τέτοια Μεγάλη Γιορτή, να γίνει μεγάλος σεισμός, να σειστεί ο τόπος και να μην κουνηθεί πέτρα;’

Δεν ειχα απαντηση. Τι να της πω της μαλακισμενης?

Τι να της πω της πανηλιθιας αμορφωτης βλάχας?

Τι να της πω της σαφρακιασμενης?

Ότι το επίκεντρο τη δόνησης ΒΛΑΜΕΝΗ εντοπίζεται στον παράκτιο χώρο στη νότια Πελοπόννησο, νότια του Λεωνιδίου σε ενδιάμεσο εστιακό βάθος 74,3 χλ. και σε απόσταση 150 χλ. νότια-νοτιοδυτικά της Αθήνας?

Οτι οι σεισμολόγοι ΡΑΜΟΛΙ εμφανίζονται καθησυχαστικοί?

Οτι το μεγάλο εστιακό βάθος ΗΛΙΘΙΑ υποδηλώνει πως αυτός ο σεισμός είναι κατά πάσα πιθανότητα ο κύριος, και, πως δεν αναμένεται αξιόλογη μετασεισμική δραστηριότητα?

Σιχαινομαι τους απλους, βρωμερους, θρησκοληπτους ανθρωπους.

Αν το θελήσεις πολύ, έρχεται

Χριστούγεννα στο Ροβανιέμι πριν μερικά χρόνια, φυσικά πριν το μάθουν όλοι και γίνει της μόδας, και μετά από 5 μέρες ο κώλος μου έχει σφίξει από το πολύ κρέας τάρανδου που έχω φάει. Είναι και το γαμώκρυο, η βότκα-μπόμπα, το άγχος για το αν θα δω ή όχι τον Αη-Βασίλη, το ότι δεν ανάβουν ποτέ τα φώτα και είναι όλοι μέσα στο σκοτάδι, ε όπως καταλαβαίνετε όλα αυτά έχουν λειτουργήσει επιβαρυντικά στη λειτουργία του εντερικού μου συστήματος. Αποτέλεσμα : έχω να νιώσω την γλυκειά ανακούφιση του χεσίματος εδώ και πέντε μέρες. Περπατάω στο δρόμο με την κοιλιά πρησμένη και νιώθω σαν κάποιος να μου έχει χώσει ένα τεράστιο παλούκι στον πισινό.

Ένα βράδυ βρήκα το θάρρος να το εκμυστηρευτώ σε έναν πολύ κολλητό φίλο, "έχω να χέσω πέντε μέρες" του είπα και με κοίταξε δακρυσμένος. "και γω το ίδιο" μου απάντησε, "λες να φταίει αυτό το κωλοκρέας που μας ταϊζουν ?". Δεν βρήκαμε απάντηση αλλά το ρίξαμε στις βότκες, γίναμε κουδούνια και πέσαμε μαζί για ύπνο. Ε, όπως είμασταν πιωμένοι έγινε και μια ψιλοφάση μεταξύ μας, γλυψίματα και δαχτυλάκια, μην πάει ο νους σε τίποτα πιο σκληρό, γιατί δεν είμασταν για περισσότερα, για ευνόητους λόγους.

Το άλλο πρωί με ξύπνησε με ένα γλωσσόφιλο και ένιωσα το αξύριστο μάγουλό του να τρίβεται πάνω στο δικό μου. "θες να δοκιμάσουμε μαζί;" με ρώτησε."ναι, το θέλω πολύ" του απάντησα, "από μικρός το ήθελα"

Πιασμένοι χέρι-χέρι ανεβήκαμε τρέχοντας το χιονισμένη κορφή του βουνού και κάτσαμε στις λεκάνες δίπλα δίπλα. "Κοίτα", μου είπε και μου έπιασε το χέρι, "και αφήσου ελεύθερος, αν το θελήσεις πολύ έρχεται". Τα λόγια του λειτούργησαν σαν καθαρτικό. Ένιωσα πόνο, πόνο πολύ μεγάλο (πέντε μέρες είναι αυτές) αλλά δεν μπορούσα να δακρύσω γιατί το κρύο τα πάγωνε όλα, ακόμη και τα δάκρυά μου. Χέζαμε κανά μισάωρο έτσι, δίπλα δίπλα κρατημένοι χεράκι χεράκι.

Εκείνη τη χρονιά πήρα το καλύτερο δώρο που έχω πάρει ποτέ (σιγά μη σας πω τί δώρο) και έμαθα ένα πράγμα : αν το θελήσεις πολύ έρχεται.

ΕΥΤΥΧΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΤΟ 2783

Πρόκληση σε πόλεμο

URF Μεσιέ χαίρετε. σας πετώ>>>>>>>το γάντι στα μούτρα!!! Τι πήγατε και γράψατε για τον άνθρωπο....Και ξέρετε καλά για ποιόν μιλώ. Γιατί υπάρχει δόλος. Καλές γιορτές μεσιέ.

Άγγελος Σπύρου (Αυτή η απάντηση αναρτήθηκε για περίπου 6 ώρες. Μετά ο Α.Σπύρου αποφάσισε να την σβήσει. Δυστυχώς δεν σκέφτηκα να την κάνω κόπι και έτσι την γράφω από μνήμης ίσως έχει κάποιες μικροδιαφορές από το μητρικό κείμενο.) Σε έχω χεσμένο παλιομαλάκα Urf και σένα και τη μάνα σου τη πουτάνα. Κλάνω πάνω στο γενεαλογικό σου δέντρο όπου όλοι σου οι αρσενικοί σου πρόγονοι είναι κάτι πουστάρες του κερατά. Σκατά στον τάφο σου χριστουγεννιάτικα.

URF Μεσιέ? αλλάξατε την απάντησή σας? Πάντως βλέπω πως τελικά δεν είστε τόσο ταπεινό μπλογκ-σε σχέση με την ασημαντότητα σας βεβαίως.

URF Μεσιέ δεν βρίσκω καθόλου ικανοποιητική τη στάση σας εν γένει και απαιτώ αποκατάσταση. Τίνατε χείρα φιλίας και μετά την πήρατε πίσω; πρωτάκουστο!!!!

URF Περιμένω πλήρη αποκατάσταση μέχρι το μεσημέρι αλλιώς θα κλιμακωθούν οι πολεμικές επιχειρήσεις.

URF Μεσιέ

Σταματήσατε να δημοσιεύετε τα μηνύματα μου στο ιστολόγιο σας. Λυπάμαι αλλά θα χρειαστεί να προβώ σε άμεσα κατασταλτικά μέτρα ακόμα και σε χάκεμα του μπλογκ σας. Παρακαλώ ρίξτε μια ματιά στο μπλογκ σας απόψε λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου.

ΥΓ
Στο blog μου σας έχω μικρούλικο δωράκι για το καλό του νέου έτους!

Καλές γιορτές Μεσιέ


.

o αξιότιμος κύριος Πίπογλου

Η παρακάτω ιστορία-σεντόνι είναι αποκύημα της εντελώς kinky φαντασίας της Τινκ. Την αφιερώνω στους φίλους και συμπλογκίτες μου toni ,νάνο,eriza, gagg & stilvi, κυρίως για το ξεκάρφωμα αλλά και με πάρα πολύ αγάπη.

Ο κύριος Πίπογλου ξεκινάει την μέρα του με τον ενοχλητικό ήχο από το ξυπνητήρι, να του χαϊδεύει τα αυτιά. Τον έχει συνηθίσει τόσα χρόνια, δεν μπορεί να τον αλλάξει. Σχεδόν το αγαπάει το ξυπνητήρι του, όμως δεν το έχει κάνει ακόμα ποστ. Βλέπεις, τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής μας, πρέπει αυτομάτως να γίνονται ποστ και να εκτίθενται στα σαρκοβόρα και άπληστα μάτια του ευρύτερου μπλογκοκοινού. Είναι υποχρέωση, κάθε σωστού και πρόστυχου μπλόγκερ που σέβεται τον εαυτό του.
Σηκώνεται αργά, νωχελικά από το κρεβάτι κλείνοντας το ξυπνητήρι στοργικά, σαν να αγγίζει το μάγουλο της κυρίας Πίπογλου που βρίσκεται ξαπλωμένη στο πλάι του. Αχ η κυρία Πίπογλου… ο έρωτας της ζωής του, η μάνα των παιδιών του, ο ήλιος που ανατέλλει κάθε πρωί και του φωτίζει την μέρα, το φεγγάρι που λούζει τις νύχτες του και του φωτίζει τον δρόμο ο έρωτ….
-Σπύροοοοοο!!! Με ξεσκέπασες ρε ηλίθιε, κρυώνω!
-με συγχωρείς αγαπημένη μου, δεν το ήθελα, κατά λάθ….
-χρρρρρρρρ….

Χε… η αγαπημένη βυθίστηκε ξανά στον κόσμο των ονείρων και ο κύριος Πίπογλου χαμογέλασε, κοιτάζοντας μια υποψία σάλιου που κυλούσε στο μάγουλο της. «ακόμα και το πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι και το σάλιο στο μάγουλο είσαι τόσο όμορφη αγάπη μου» σκέφτηκε, θέλησε μάλιστα να της το ψιθυρίσει στο αυτί όμως, φοβήθηκε μη την πατήσει σαν την προηγούμενη φορά που πήγε να την φιλήσει φεύγοντας κι εκείνη, από λάθος της, ήταν κι από τον ύπνο η γλυκιά μου, του κατέβασε μια αγκωνιά στο μάτι και του το μαύρισε… ας είναι, σκέφτηκε, θα το κάνω ποστ για να θυμηθώ να της το πω-στ το απόγευμα που θα επιστρέψω στο σπιτάκι μας.

Μπαίνει στο μπάνιο για την πρωινή του ανάγκη, αφού πρώτα έχει σημειώσει στο πανάκριβο organizer του με τον πανάκριβο Mont blanc του τις πρώτες ιδέες για ποστ. «μπαγάσα Σπύρο» σκέφτηκε «δεν προλαβαίνεις να ξυπνήσεις και έχεις έμπνευση ήδη!» χαμογέλασε ξανά στον εαυτό του, το χαμόγελο ποτέ δεν το τσιγκουνεύτηκε ο κύριος Πίπογλου, ποτέ και σε κανέναν, ιδιαίτερα αν ο κανένας είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Τι είναι ένα χαμόγελο εξάλλου; Ένα απλό τράβηγμα των χειλιών είναι, λίγο να φανούν τα ολόλευκα δόντια, δεν κοστίζει και τίποτα… όχι πως, αν κόστιζε κάτι θα το υπολόγιζε.. πολλά μπορεί να είναι ο κύριος Πίπογλου, αλλά καρμίρης ποτέ. Ακόμα και στα ζητιανάκια του δρόμου δείχνει πόσο ανοιχτοχέρης είναι, με απώτερο σκοπό βέβαια να τα μετατρέψει σε μελιστάλαχτο και γεμάτο αγάπη και μεγαλοψυχία ποστ στο αγαπημένο του μπλογκ, όμως, ποιος νοιάζεται;! Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα…

Κατεβάζει το παντελόνι της σατέν πυτζάμας του και ώπ! Δεν είναι δυνατόν! Μα κάθε πρωί το ίδιο πράγμα;; σχεδόν ντρέπεται κάθε φορά που αντικρίζει το αντίσκηνο που δημιουργείται στο μποξεράκι του… μα κάθε πρωί; Δεν έχουμε χρόνο για τέτοια ρε γαμώτο! Εξάλλου, τι είναι οι πρωινές καύλες; Τίποτα παραπάνω από «υδραυλικής φύσεως αυταπάτη*» «ουφ, ας είναι»σκέφτεται και πλησιάζει προς τον νιπτήρα. Κοιτάζει στον καθρέφτη, παίρνει μια βαθειά ανάσα και χαμογελάει «ας αφιερώσω 1 λεπτό και στον εαυτό μου, δεν θα χαθεί κι ο κόσμος!» με τρεις αποφασιστικές και γρήγορες κινήσεις, εκτοξεύει ένα λευκό πίδακα σπέρματος κατευθείαν στο σιφόνι του νιπτήρα, συνοδευόμενο από ένα σπηλαιώδες «ωωωωχ» για να μην τον ακούσει ο έρωτας της ζωής του από το διπλανό δωμάτιο, γιατί μετά, ποιος τον ακούει τον έρωτα της ζωής του… Ανοίγει την βρύση, να τρέξει καθαρό νερό και να ξεπλύνει την αμαρτία που μόλις διέπραξε. «τα αγέννητα παιδιά μου, πνίγονται στο σιφώνι» σκέφτηκε και μελαγχόλησε… με λίγες σταγόνες από το λευκό υγρό ακόμα στα χέρια του, τρέχει προς το organizer του «SOS πόσα αγέννητα παιδιά καταπίνουν τα σιφώνια; Note to self: να βρω πιασάρικο τίτλο»

Ντύνεται βιαστικά, βάζει λίγες σταγόνες άρωμα και στρώνει τα μαλλιά του χαμογελώντας στον καθρέφτη. Πάντα χαμογελάει ο κύριος Πίπογλου, πάντα και σε όλους, ιδιαίτερα σ αυτόν που καθρεφτίζεται στον καθρέφτη. Βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού του, την κλείνει πίσω του σχεδόν αθόρυβα, κοντοστέκεται για λίγο και παρατηρεί τον ουρανό. Καταγάλανος. Όμορφα. Πολύ όμορφα. Παίρνει μια βαθειά ανάσα, καθαρός αέρας ανακατεμένος με το ακριβό του άρωμα, την αφήνει να βγει από τα πνευμόνια του σταδιακά, νοιώθει ανανεωμένος, ξαλαφρωμένος, ήρεμος, ξαναγεννημένος… «σ ευχαριστώ ουρανέ που με κάνεις να νοιώθω τόσο όμορφα, σ ευχαριστώ…» σκέφτεται, και όσο κάνει αυτές τις όμορφες και καταγάλανες σαν τον ουρανό σκέψεις περπατώντας προς το αυτοκίνητο του, τα αγέννητα παιδιά του, που είναι και η πραγματική αιτία του ξαλαφρώματος που νοιώθει στο (δασύτριχο δίχως καμία αμφιβολία λέμε) στήθος του, κυλάνε αργά αλλά σταθερά στον πλησιέστερο και αγγελικά πλασμένο βόθρο.

*τινκοσημείωση: η «υδραυλικής φύσεως αυταπάτη», είναι κλεμμένη από το παραπέντε του Νοεμβρίου, σελίδα 9, απόσπασμα από την Βίβλο για Αθεόφοβους του Τζομπε Κοβατα (διότι είμαι διαβασμένο κοριτσάκι εγώ και ήθελα να το αναφέρω, αμέ)

πι(Π) ες: φιλαράκο στο χρωστούσα, και η Τινκ

δεν ξεχνάει ποτέ :)

Ρακες με τον Θειο

Ηρθαν κ παλι τα γαμο-χριστουγεννα!ο Μακης κ οι Σακης (φιλοι μου...καλα παιδια!) ειχαν αντικρισει ο ενας τα λαγνο βλεμμα του αλλου πριν 22 χριστουγεννα κ μεχρι κ σημερα καταρριουνται την ωρα κ την στιγμη...Γυριζουν σπιτι κ ριχνουν βλεμματα ο ενας στον αλλο "σε θελω"!Καθε πρωι-απογευμα-βραδυ χαιδευει ο ενας το κολασμενο κορμι του αλλου κ μετα αγκαλιζονται σα να ειναι μικρες παιδουλες κ κοιταζονται στα ματια με βαρεμαρα:

-Παμε καμιαααα βοοολτα;
-Τι λες μωρη εχει ψωλοκρυο εξω!
-ΕΕΕΕλα θα βαλεις το Armani παλτο που σου πηρα!εεεελα παμε παμε παααααααααααααμε
-Σκασε με ζαλιζες αντε παμε δεν γλιτωνω αποψε η τρελη
-Αχ μαρεσει το κρυο νοιωθω σαν πριγκηπισα που ζει το παραμυθι της,οταν θα πεφτει αργα αργα το χιονι κ συ να με εχεις αγκαλιτζ...
-Σακη αν ειναι να αρχισεις παλι της πιπες ντυνομαι κ παμε.

Βολτα με το ψωλοκρυο,ψυχη εξω, τα μαγαζια εχουν κλεισει κ μεις τα γυρναμε σαν τις τρελες κ να κοιταμε βιτρινες...Παρατηρω τα 102020948795060 πολυχρωμα λαμπακια εδω κ κει κ με πιανει πονοκεφαλος, κοιταζω κατι κιτς "αγιοβασιληδες" με την σκαλα κ τουρλωμενο τον κωλο να ανεβαινουν (κ καλα!) στην βεραντα κ σκεφτομαι "μμμ ωραιο κωλο εχει αυτος, μου θυμιζει τον Θειο Βρασιδα!" Ξαφνικα ολο αυτο το κιτσαριο που δινει μια καταπληκτικη ιδεα κ για μια στιγμη νοιωθω παλι παιδουλα!αχ!

-Ρε Σακη ξερεις τι σκεφτηκα;
-Που να ξερω ρε;
-Θα στειλω γραμμα στον Θειο Βρασιδα!
-Χα,χεστηκα.

Τι σκεψη κ αυτη;Αμεσως καβλωσα!Τι να του ζητησω;Εχει να με δει κ καιρο...να ζητησω λεφτα;Τιποτα διακοπες στην μυκονο; Αμαξι;ειναι κ λεφτας ο θειος!αααααχ θα τρελαθω δεν αντεχω θα ρωτησω!

-Σακουλη μου!τι να του ζητησουμε;
-Ξερω γω καμια ρακη...
-Τι να την κανεις την ρακη καλε;
-Να τις πιουμε ρε μαλακα!
-Πινει ο θειος ρακη;
-Πινει
-Ρε συ ζει ακομα αυτος;
-Ναι ρε περσι δεν ειχε παθει το εγκεφαλικο;
-ΑΑ ναι! κ υπαρχει DHL εχει στο χωριο για να του στειλουμε το γραμμα;

Εκει που κοιτουσα αμεριμνος τα πολυχρωμα λαμπιονια κ κατι κα-τα-πλη-κτι-κες κατακκοκινες ΜΠΑΛΕΣ....πεφτει πανω μου μια καργιολα!"προσεχε μωρη που περπατας", "αντε γαμησου μωρη πατσαβουρα" της λεω!

-Μακη λεω να παρω κανενα στινγκ
-Παρε τι μου το λες;
-Ποσο θα ηθελα να ειχα μικροτερο κωλο!
-Ναι θα σου ταιριαζε
-Δλδ με λες χοντρο;ΑΑΑΑ
-Σκασε μωρη τρελη γιατι δεν το ζητας απο τον Θειο να με παει για αναρρωφηση;
-Θα με πει χοντροοοο
-Αφου εισαι τι κλαις;

Γελουσα σαν υστερικος με το τελευταιο αστειο γιατι ο Σακης ειχε βαλαντωσει στο κλαμα, μπαινουμε στο μπαρακι...ενας κουκλος bartender να με κοιταει με βλεμμα λαγνο...ελιωσα!Ο Σακης για να με πικαρει χορευε πανω στην μπαρα, εγω χεστηκα ζαχαρωνα το τεκνο...ο bartender χαμογελασε σαν χαζο οταν τον ρωτησα που ειναι η διευθυνση του, με τα πολλα μου γραφει κατι σε ενα χαρτακι κ με κερναει κ ενα σφηνακι κ μου λεει "μολις τελειωσεις το σφηνακι ελα σπιτι μου", κοιταζω τον Σακη που ειχε γινει ντιρλα πανω στην μπαρα κ φωναζε "θελω να πιω ρακες με τον θειοοο" κ με εκανε ξεφτιλα στο τεκνο, τον περιμαζωξα κ με πικρα κοιταξα το χαρτακι που εγραφε "τα αρχιδια μου θα παρεις!" πως να τα παρω τωρα μωρο μου με την τρελη που εχω μπλεξει....;

παμε σπιτι, ο Σακης ξερναγε στο πατωμα κ γω τον κοιτουσα κ σκεφτομουν ολα αυτα τα χρονια παντα τοσο μεγαλο κωλο ειχε;

-Μακη το εγραψες το γραμμα;
-Ναι
-Τελικα παει DHL;
-Σκατα παει ξερω γω;
-Αλλαξες γνωμη παλι στην αθηνα θα κλειστουμε παλιοτομαρο;

Σηκωθηκε εβαλε στο στερεοφωνικο το "Bongo King" κ αρχισε να κουνιεται μπροστα του με νοημα...Δε γαμιεται καλα ειναι κ στην αθηνα τι τις θελαμε τις Ρακες με τον Θειο;!

Για ενα δονητη (σορυ μαθ)

ηΜΟΥΝΑ που λες σε ενα αεροδρομιο στο Αμερικα για..."δουλειες", το ταξιδι υπεροχο αλλα η σαμπανια δεν ηταν σε θερμοκρασια δωματιου...τελοσπαντων οταν πηγα λοιπον ο μπλογκερ να παραλαβω τις βαλιτσες μου τι ειδα?!!!εναν ενστολο να με περιμενει με ενα οπλο ΝΑ! (με το μπαρδον ε) Οπως ηταν φυσικο αλλωστε πανικοβληθηκα!Ηθελα να τσιριξω αλλα φοβομουν μην δημιουργησω σκηνη. Μου λεει στα αμερικανικα (τα οποια ομιλω απταιστως) "φολοου μι πλιζ" τι να κανω ο κακομοιρος πηγα κ αυτο που αντικρισα ηταν ανω ποταμων!η πανακριβη Loui Vuiton μου ανοιγμενη βαναυσα πανω σε ενα πενταβρωμικο τραπεζι...κρατηθηκα μην κλαψω κ με εμφανη πικρα ρωτησα..."Γιατιιιιιι???!!!!" Λοιπον να μη σας τα πολυλογω αγαπημενο κ πιστο μου κοινο (αφου οπως ξερετε σιχαινομαι την πολυλογια...) μου εξηγησε το ΟΡΓΑΝΟ οτι επρεπε να ακινητοποιησουν αμεσα την Vuiton μου γιατι εντοπισαν μια ασυνηθιστη κινηση στο εσωτερικο της κ αυτο που ειδα μετα ο μπλογκερ ηταν πια ανηκουστο!Βγαζουν κατι απο το εσωτερικο της πανακριβης βαλιτσας μου κ με ρωτουν "ειναι δικος σας αυτος ο δονητης?" ε οχι πολυλατρεμενο μου κοινο εκει δεν αντεξα,ξεσπασα σε γοερα κλαματα κ τα τομαρια ξερετε τι εκαναν?με εσυραν σε ενα σκοτεινο κ υποπτο δωματιο κ....μου πηραν απο τυπωματα...κ απο τα 10 δαχτυλα...το λεω κ μου σηκωνεται η τριχα!κ θα με εχουν λεει φακελωμενο μεχρι τα 110 μουυυ ουυυ ουυ.
Ναι αλλα αγαπημενο μου κοινο για τα λεμε κ τα συκα ΣΥΚΑ εγω το φχαριστηθηκα!παντα ηθελα να μπαινω σε αυτη τη χωρα κ να δειχνω τον δονητη μου!80 ευρω τον ειχα αγορασει!
μακαρι να βγουν κ τα δικα σας ονειρα πραγματικοτητα!

Για λίγα δευτερόλεπτα ηδονής

Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν αξίζουν όλα αυτά που κάνουμε για να νιώσουμε ηδονή, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, και προβληματίζομαι πολύ.

Και προβληματίζομαι ακόμη περισσότερο, όταν θυμάμαι ότι η Άντζελα Δημητρίου είχε δηλώσει πριν μερικά χρόνια ότι "στο μέλλον θα κάνουμε τα ΠΑΝΤΑ για μερικά δευτερόλεπτα ηδονής"

Πάντα με απασχολούσε αυτό το "ΠΑΝΤΑ" της Άντζελας. Δεν είναι τυχαίο που η Άντζελα έχει χαρακτηριστεί από πολλούς Κρητικούς σαν "η τραγουδίστρια της μάσκας και της πολυπλοκότητας ". Τι να εννοούσε άραγε με τον γρίφο αυτό, ποια μυστικά να κρύβει μέσα της αυτή η μαγική λέξη? Η καλπάζουσα φαντασία μου έχει δώσει πολλαπλές και ποικίλες ερμηνείες στη ρήση αυτή, οι οποίες κατέληγαν ΠΑΝΤΑ σε έντονες εκσπερματώσεις, τις περισσότερες φορές με την εικόνα της Άντζελας αγκαλιά με ένα πάντα.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν αξίζει να κυνηγάμε την ηδονή, αλλά αυτό που σίγουρα αξίζει είναι να μπορούμε να κυριαρχήσουμε στις ορμές μας. Πόσο πιο όμορφος και αγγελικός θα ήταν ο κόσμος μας αν οι άνθρωποι μπορούσαν να αντισταθούν στους πειρασμούς της σάρκας και καταπίεζαν την αναπαραγωγική της ανάγκη !

Αρκεί να σκεφτείτε πόσοι συνάνθρωποί μας δεν θα είχαν υπάρξει ποτέ αν οι γονείς τους είχαν μεγαλύτερο αυτοέλεγχο και θα συμφωνήσετε μαζί μου.

Ρε παιδια

να οργανωθουμε!

Νανε, παρε το αλλαγες φυλου δεν γινονται το σαββατο,
Τινκ, εσυ το δε γαμας που δε γαμας, δεν πας για κανα ψαρεμα?
Δεν τον προλαβαινουμε κι ολας...
Gagg, εσυ γιατι λουφαρεις? Ειναι καποια πραγματακια που πρεπει να γινουν...
Eriza, ολο χαχαχα και χουχουχου, απο δουλεια μηδεν.
Το δυσκολο ειναι να εχεις διαρκεια στο παιχνιδι σου.

ΟΛΑ ΕΓΩ ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΩ Σ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ???

Η Μαλακία και ο Αυνανισμός

Υπάρχει η Μαλακία και ο Αυνανισμός . Πολλοί νομίζουν ότι είναι το ίδιο.

"Οι πολλοί όμως είναι πάντα λάθος", όπως έχει πει και η Άντζελα Δημητρίου.

Στην πρώτη περίπτωση έχουμε απλά την έκφραση της σεξουαλικότητας του ατόμου μέσω της χειροπρακτικής. Η συνειδητή αυτή έκφραση που πηγάζει από ανεκπλήρωτες φαντασιώσεις, επιθυμίες, βίτσια, κλπ. είναι ότι πιο χρήσιμο υπάρχει στον πολιτισμό μας, γιατί μας προστατεύει από ανεπιθύμητες γεννήσεις, γνωριμίες, βιασμούς, υπερτροφίες προστάτη, κλπ.

Η δεύτερη περίπτωση, ενώ φαινομενικά μοιάζει, κατά βάθος διαφέρει σημαντικά από την πρώτη. Η ειδοποιός διαφορά είναι ο αυνανισμός μπορεί να πηγάζει από οτιδήποτε.

Ο Αυνάνας, σε αντίθεση με τον Μαλάκα, αυνανίζεται με τα πάντα. Για αυτόν κίνητρο αυνανισμού γίνεται με μεγάλη ευκολία η επικαιρότητα, ο καιρός, τα εμπορικά κέντρα, ένα βότσαλο, ένα φλυτζάνι καφές, ένας ραπιδογράφος, οι γάλλοι διαφωτιστές του 18ου αιώνα, ένας κουτσός γκανέζος φακίρης, κλπ. Ο Αυνάνας απλά θέλει να αυνανιστεί και θα το κάνει με οποιαδήποτε αφορμή, σε οποιοδήποτε χώρο και σε οποιαδήποτε στιγμή. Ο Αυνάνας είναι τρομέρα επικίνδυνος για τους γύρω του, ειδικά για όσους είναι απρόσεκτοι ή χαζεύουν, γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να τους λερώσει με τα κολλώδη εκκρίματά του, αποτέλεσμα του αδιάκοπου και ακατάβλητου αυνανισμού του.

Γιαυτό να έχετε το νου σας στους Αυνάνες, ψάξτε λίγο τους γύρω σας και κυρίως, αν αντέχετε, ψάξτε λιγάκι τον εαυτό σας.

Η Κατσαρίδα

Ήταν ένα ζεστό, υγρό, καλοκαιρινό βράδυ. Καθόμουν αμερόληπτος στο σαλόνι του σπιτιού μου και απολάμβανα ένα φρέντο καπουτσίνο αλ ντέντε ντε λα κρουά με μπόλικο σιρόπι κρεμμυδιού, και ξαφνικά ακούω έναν ανατριχιαστικό θόρυβο, με πηγή την εξώπορτα (ασφαλείας και εξοπλισμένη με αερο-στοπ στο χρώμα του ξύλου), σαν μια γιγάντια φτερωτή κατσαρίδα να προσπαθούσε να χωρέσει κάτω από την μικροσκοπική χαραμάδα της πόρτας.
Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι γίνεται μια ΓΙΓΑΝΤΙΑ ΦΤΕΡΩΤΗ ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ είχε εισβάλει στο υπέροχο και πεντακάθαρο διαμέρισμά μου και πετούσε χαρούμενη και ανέμελη δεξιά και αριστερά, προκαλώντας μου αλλεπάληλες κρίσεις πανικού συνοδευόμενες από τρομαχτικά ουρλιαχτά και τσιρίδες τρόμου.

Μετά από 20 περίπου λεπτά και με τη χρήση απαγορευμένων ουσιών κατάφερα να ηρεμήσω και αποφάσισα να σταθώ σαν ΑΝΤΡΑΣ απέναντι στον εισβολέα. Έριξα ένα διάφανο νεγκλιζέ επάνω μου, καθότι γυμνός, καθότι καλοκαίρι, για να μειώσω τις πιθανότητες σωματικής επαφής με το σιχαμερό έντομο, οπλίστηκα με το καλύτερο και πιο αποτελεσματικό όπλο για κατσαρίδες : λαστιχένια σαγιονάρα με επίπεδη σόλα, και περίμενα. Περίμενα να κουραστεί ο εισβολέας και καταπατητής του ιδιωτικού μου χώρου ώστε να του την φέρω πισώπλατα και ύπουλα, σαν πραγματικός άντρας.
Κάποια στιγμή το έντομο αποφάσισε να ερευνήσει από κοντά την υφή του καλοριφέρ της κουζίνας και κάθισε αναπαυτικά στην πάνω δεξιά γωνία του. Ήταν η ευκαιρία που περίμενα. Μάζεψα ότι απομεινάρια θάρρους και ψυχραιμίας μου είχαν απομείνει, ζύγισα καλά τη σαγιονάρα στο χέρι μου και σημάδεψα με πολύ προσοχή. Πάντα έλεγα ότι οι κατσαρίδες είναι σαν τα άρματα μάχης στον πόλεμο, έχεις μόνο μία ευκαιρία να τα καταστρέψεις : την πρώτη.

Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό που την έκοψε σε τρία μεγάλα κομμάτια και πάρα πολλά μικρότερα που διασκορπίστηκαν παντού προκαλώντας μου ρίγη ανατριχίλας. Μετά από μισή ώρα που σταμάτησαν να τρέμουν τα γόνατά μου έσκυψα για να δώ από κοντά το τέρας. Ξαφνικά το ένα κομμάτι (ο κορμός με τα πόδια) κουνήθηκε σπασμωδικά λες και ήθελε να με τρομάξει. Φυσικά τρόμαξα ξανά και άρχισα να τρέχω και να ουρλιάζω αλλόφρων μέσα στο σπίτι.
Κάποια στιγμή που συνήθλα μάζεψα με προσοχή όλα της τα κομμάτια και τα πέταξα στα σκουπίδια.
"Ουστ, να πας από κει που ήρθες και να μην ξανάρθεις" σκέφτηκα από μέσα μου. Άφησα όμως το παράθυρο του μπάνιου ανοιχτό μπας και ξανάρθει μετεσαρκωμένη σε καραβίδα γιατί έχω τάξει σ'έναν φίλο καραβιδομακαρονάδα από τα χεράκια μου.

Για την έμπνευση ...

Κλειτοριδα

Μια κλειτοριδα χτυπησε το τζαμι μου. Τραβηξα μια γρηγορη εντικτωδως μα σαν με κοιταξε εσκυψα το κεφαλι ακριβως την ωρα της (προωρης) εκσπερματισης. Γελασε μαζι μου.
Ανοιξε το παραθυρο να μπω, με διεταξε.
Σκουπιστηκα βιαστικα στο παντελονι μου.

Ανοιξα. Γλιστρησε στον τοιχο. Ηταν προφανες οτι ειχε υγρανθει με την παρτη μου.
Ελουσε μια παλια φωτογραφια, μα αυτα δεν ηταν υγρα, μιλαμε για ολοκληρο ποταμι.
Το λαστιχενιο ενστικτο ξανα. Εμείς οι δυο αντικριστά, να αυνανιζόμαστε λουσμένοι στα υγρα. Περίεργο πόσος καιρός έχει περάσει, δεν έχει φυγει η γαμημενη η μυρωδια απ το δωματιο...

Θελεις χορο? ρωτησε με αφελεια επαγγελματικη.
Εχεις ωραια χειλη, της ειπα αποφευγοντας να απαντησω. Ποιος ξερει ποσο τον χρεωνει το χορο σκεφτηκα.
Παλιοεβραίε, αποκριθηκε βεντουζώνοντας στο ξυλινο πατωμα σαν σαλιγγαρι.

Το βλεμμα της επεσε στο μοριο μου.
"Το υπολοιπο, πού ειναι?" ειπε ύστερα από λίγο, σαν να με κορόϊδευε. Έπειτα ξέσπασε σε τρανταχτό γέλιο. Θύμωσα. Αυτή συνέχισε να γελάει, πέταξε ψηλά το πέπλο της, με έλουσε (αντε παλι, τι διαολο? με το κιλο χυνει αυτη?), με έκανε να γυρίσω το κεφάλι, να δακρύσω, να κλείσω τα μάτια, να μη δω τη γύμνια της (ειχα αρχισει να ποναω καθοτι την ειχα κανει σφεντονα).

Ύστερα, κρατωντας την κοιλια της απ τα γελια, τό 'σκασε σαν περιδιαβαινομενος αγγελος.

Αφησα το παραθυρο ανοιχτο μηπως και ξεβρωμισει.