Η Μαλακία και ο Αυνανισμός

Υπάρχει η Μαλακία και ο Αυνανισμός . Πολλοί νομίζουν ότι είναι το ίδιο.

"Οι πολλοί όμως είναι πάντα λάθος", όπως έχει πει και η Άντζελα Δημητρίου.

Στην πρώτη περίπτωση έχουμε απλά την έκφραση της σεξουαλικότητας του ατόμου μέσω της χειροπρακτικής. Η συνειδητή αυτή έκφραση που πηγάζει από ανεκπλήρωτες φαντασιώσεις, επιθυμίες, βίτσια, κλπ. είναι ότι πιο χρήσιμο υπάρχει στον πολιτισμό μας, γιατί μας προστατεύει από ανεπιθύμητες γεννήσεις, γνωριμίες, βιασμούς, υπερτροφίες προστάτη, κλπ.

Η δεύτερη περίπτωση, ενώ φαινομενικά μοιάζει, κατά βάθος διαφέρει σημαντικά από την πρώτη. Η ειδοποιός διαφορά είναι ο αυνανισμός μπορεί να πηγάζει από οτιδήποτε.

Ο Αυνάνας, σε αντίθεση με τον Μαλάκα, αυνανίζεται με τα πάντα. Για αυτόν κίνητρο αυνανισμού γίνεται με μεγάλη ευκολία η επικαιρότητα, ο καιρός, τα εμπορικά κέντρα, ένα βότσαλο, ένα φλυτζάνι καφές, ένας ραπιδογράφος, οι γάλλοι διαφωτιστές του 18ου αιώνα, ένας κουτσός γκανέζος φακίρης, κλπ. Ο Αυνάνας απλά θέλει να αυνανιστεί και θα το κάνει με οποιαδήποτε αφορμή, σε οποιοδήποτε χώρο και σε οποιαδήποτε στιγμή. Ο Αυνάνας είναι τρομέρα επικίνδυνος για τους γύρω του, ειδικά για όσους είναι απρόσεκτοι ή χαζεύουν, γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να τους λερώσει με τα κολλώδη εκκρίματά του, αποτέλεσμα του αδιάκοπου και ακατάβλητου αυνανισμού του.

Γιαυτό να έχετε το νου σας στους Αυνάνες, ψάξτε λίγο τους γύρω σας και κυρίως, αν αντέχετε, ψάξτε λιγάκι τον εαυτό σας.

Η Κατσαρίδα

Ήταν ένα ζεστό, υγρό, καλοκαιρινό βράδυ. Καθόμουν αμερόληπτος στο σαλόνι του σπιτιού μου και απολάμβανα ένα φρέντο καπουτσίνο αλ ντέντε ντε λα κρουά με μπόλικο σιρόπι κρεμμυδιού, και ξαφνικά ακούω έναν ανατριχιαστικό θόρυβο, με πηγή την εξώπορτα (ασφαλείας και εξοπλισμένη με αερο-στοπ στο χρώμα του ξύλου), σαν μια γιγάντια φτερωτή κατσαρίδα να προσπαθούσε να χωρέσει κάτω από την μικροσκοπική χαραμάδα της πόρτας.
Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι γίνεται μια ΓΙΓΑΝΤΙΑ ΦΤΕΡΩΤΗ ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ είχε εισβάλει στο υπέροχο και πεντακάθαρο διαμέρισμά μου και πετούσε χαρούμενη και ανέμελη δεξιά και αριστερά, προκαλώντας μου αλλεπάληλες κρίσεις πανικού συνοδευόμενες από τρομαχτικά ουρλιαχτά και τσιρίδες τρόμου.

Μετά από 20 περίπου λεπτά και με τη χρήση απαγορευμένων ουσιών κατάφερα να ηρεμήσω και αποφάσισα να σταθώ σαν ΑΝΤΡΑΣ απέναντι στον εισβολέα. Έριξα ένα διάφανο νεγκλιζέ επάνω μου, καθότι γυμνός, καθότι καλοκαίρι, για να μειώσω τις πιθανότητες σωματικής επαφής με το σιχαμερό έντομο, οπλίστηκα με το καλύτερο και πιο αποτελεσματικό όπλο για κατσαρίδες : λαστιχένια σαγιονάρα με επίπεδη σόλα, και περίμενα. Περίμενα να κουραστεί ο εισβολέας και καταπατητής του ιδιωτικού μου χώρου ώστε να του την φέρω πισώπλατα και ύπουλα, σαν πραγματικός άντρας.
Κάποια στιγμή το έντομο αποφάσισε να ερευνήσει από κοντά την υφή του καλοριφέρ της κουζίνας και κάθισε αναπαυτικά στην πάνω δεξιά γωνία του. Ήταν η ευκαιρία που περίμενα. Μάζεψα ότι απομεινάρια θάρρους και ψυχραιμίας μου είχαν απομείνει, ζύγισα καλά τη σαγιονάρα στο χέρι μου και σημάδεψα με πολύ προσοχή. Πάντα έλεγα ότι οι κατσαρίδες είναι σαν τα άρματα μάχης στον πόλεμο, έχεις μόνο μία ευκαιρία να τα καταστρέψεις : την πρώτη.

Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό που την έκοψε σε τρία μεγάλα κομμάτια και πάρα πολλά μικρότερα που διασκορπίστηκαν παντού προκαλώντας μου ρίγη ανατριχίλας. Μετά από μισή ώρα που σταμάτησαν να τρέμουν τα γόνατά μου έσκυψα για να δώ από κοντά το τέρας. Ξαφνικά το ένα κομμάτι (ο κορμός με τα πόδια) κουνήθηκε σπασμωδικά λες και ήθελε να με τρομάξει. Φυσικά τρόμαξα ξανά και άρχισα να τρέχω και να ουρλιάζω αλλόφρων μέσα στο σπίτι.
Κάποια στιγμή που συνήθλα μάζεψα με προσοχή όλα της τα κομμάτια και τα πέταξα στα σκουπίδια.
"Ουστ, να πας από κει που ήρθες και να μην ξανάρθεις" σκέφτηκα από μέσα μου. Άφησα όμως το παράθυρο του μπάνιου ανοιχτό μπας και ξανάρθει μετεσαρκωμένη σε καραβίδα γιατί έχω τάξει σ'έναν φίλο καραβιδομακαρονάδα από τα χεράκια μου.

Για την έμπνευση ...

Κλειτοριδα

Μια κλειτοριδα χτυπησε το τζαμι μου. Τραβηξα μια γρηγορη εντικτωδως μα σαν με κοιταξε εσκυψα το κεφαλι ακριβως την ωρα της (προωρης) εκσπερματισης. Γελασε μαζι μου.
Ανοιξε το παραθυρο να μπω, με διεταξε.
Σκουπιστηκα βιαστικα στο παντελονι μου.

Ανοιξα. Γλιστρησε στον τοιχο. Ηταν προφανες οτι ειχε υγρανθει με την παρτη μου.
Ελουσε μια παλια φωτογραφια, μα αυτα δεν ηταν υγρα, μιλαμε για ολοκληρο ποταμι.
Το λαστιχενιο ενστικτο ξανα. Εμείς οι δυο αντικριστά, να αυνανιζόμαστε λουσμένοι στα υγρα. Περίεργο πόσος καιρός έχει περάσει, δεν έχει φυγει η γαμημενη η μυρωδια απ το δωματιο...

Θελεις χορο? ρωτησε με αφελεια επαγγελματικη.
Εχεις ωραια χειλη, της ειπα αποφευγοντας να απαντησω. Ποιος ξερει ποσο τον χρεωνει το χορο σκεφτηκα.
Παλιοεβραίε, αποκριθηκε βεντουζώνοντας στο ξυλινο πατωμα σαν σαλιγγαρι.

Το βλεμμα της επεσε στο μοριο μου.
"Το υπολοιπο, πού ειναι?" ειπε ύστερα από λίγο, σαν να με κορόϊδευε. Έπειτα ξέσπασε σε τρανταχτό γέλιο. Θύμωσα. Αυτή συνέχισε να γελάει, πέταξε ψηλά το πέπλο της, με έλουσε (αντε παλι, τι διαολο? με το κιλο χυνει αυτη?), με έκανε να γυρίσω το κεφάλι, να δακρύσω, να κλείσω τα μάτια, να μη δω τη γύμνια της (ειχα αρχισει να ποναω καθοτι την ειχα κανει σφεντονα).

Ύστερα, κρατωντας την κοιλια της απ τα γελια, τό 'σκασε σαν περιδιαβαινομενος αγγελος.

Αφησα το παραθυρο ανοιχτο μηπως και ξεβρωμισει.

GUEST STARRRRRR!!!!!

Vasiliss Adamopouloss: Apotrixwsiss

Δε κλανετε? Προβλημα,προβλημα!

Χθες πεθανε ο γιος του κυρΒαγγελη που εχει το μαγαζι με τα εσωρουχα στη πλατεια αλλα χεστηκα.Ας προσεχε το μαλακισμενο να φοραγε καποτα να μη κολλουσε Aids.
Στο θεμα μας ομως τωρα.Μα καλα τοσο μαλακες ειναι αυτοι οι ομοφυλοφυλοι ηθελα να ξερα.Και εξηγουμαι.
Χθες ειχα παει με τη γυναικα του κολλητου μου και το μωρο τους για καφε σε ενα πολυσυχναστο μερος,ετσι γα το ξεκαρφωμα,μη φανει οτι τη πηδαω κιολας.Σου λεει τη πηδαει και την φερνει στο Δε Κωλ για καφε?
Δε γινεται!
Εδω ερχονται μονο τα νο-μι-μα ζεβ-γαρ-ια!.
Τελοσπαντων ,καθομαστε παραγγελνω εγω ενα διπλο με γυρο απ’ ολα,η Μαρια ενα διπλο με γυρο απ’ ολα αλλα χωρις τζατζικι ,γιατι κανει διαιτα...μας κοιταει η μονοφθαλμη σερβιετορα με γουρλωμενο ματι και ψελλιζει μεσα απο τα στραβα της δοντια «μα κυριε εδω ειναι καφε,διπλα ειναι το μαγαζι με τα φαγητα,παραδιπλα το μπαρ και πιο κατω το σινεμα,και πιο κατ..» .
«Στα αρχιδια μου της λεω,πολυχωρο δε θελατε δεσποινις Δεμολ(διαβασα το ονομα της στο καρτελακι που ειχε καρφιτσωμενο)??και που εισαι φερε και μια Daily Mirror απο το περιπτερο καθως ερχεσαι»..
« Το μωρο θελει κατι?»
Εδω ειναι τα δυσκολα,δε μιλαει κιολας το σκασμενο ,6-7 μηνω εναι.
«Εεε μια καρυδοπιτα!» λεει η Μαρια.
«Ενα παγωτο!.» λεω εγω για να το παιξω και πατερας του,μη καρφωθουμε.
«Ωραια μια καρυδοπιτα με παγωτο λοιπον!» παιρνει τη μικρη της εκδικηση η μονοφαλμη σερβιετορα.
Ειχε περασει κανα μισαωρο,εγω ρουφαω δυνατα τις σταγονες τζατζικιου απο το χαρτι ,η Μαρια διαβαζει το τιμοκαταλογο στο μικρο για να μαθαινει και παραδιπλα ενας καθωσπρεπει κυριος,με το γκρι του σακκακι,το πουρο του,την εφημεριδα του,το χρυσο του ρολεξ,το λαπτοπ ανοιχτο στο πλαι.. κυριοςς με το ρο κεφαλαιο.

Αλλα μια στιγμη! Τι βρωμα ειναι αυτη? Γυρναω στη Μαρια τη κοιταω στα ματια και της λεω
«Μαρια ,ο μικρος χεστηκε!σα κλουβιο αυγο μυρισε»
Του βγαζουμε το μπεμπιλινο,το απλωνουμε αναποδα πανω στην εφημεριδα,τιποτα!
Καθαρος κωλος,αστραπ.. οι,οι,οι λαθος.
Τοτες γυρναω στο καθωσπρεπει κυριο και του λεω
«Συγνωμη κυριος αλλα μηπως κλασατε?»
«Ναι ,μου λεει και θα ξανακλασω αν θελω»
«Και παλι συγνωμη και με ολο το σεβασμο στο χρυσο ρολεξ,αλλα δε ξερετε οτι σε αυτες τις θεσεις απαγορευεται το κλασιμο κυριε?»
«Δεν απαγορευεται εδω,απεναντι απαγορευεται» μου απαντα κοφτα.

Κοιταω απεναντι και βλεπω φατσες χαρωπες,να σφιζουν απο υγεια,ολοι με μια ταπα στο κωλο.μπλε γα τους αντρες,ροζ για τις γυναικες! Αυτα εναι μαγαζια!..ειχε δικιο εν μαιρη ο διπλανος μας.Αλλααα..
«Τουλαχιστο μπορειτε να κλανετε απο την αλλη μερια κυριε? Εχουμε και μικρο παιδι εδω,δε το φεραμε σε αυτο το κοσμο για να το κλανουνε αγνωστοι στα μουτ..ΠΡΑΦ! Με ξανακλασε!

Τεσπαν να μη τα πολυλογω,-αρκετα βρωμισε το ποστ μου αλλωστε-μας εκλανε επι ενα μισαωρο ο ατιμος.Και τα ιδια γινονται παντου ε,οχι μονο στο ΔεΜολ. Και στο μετρο κλανουν ελευθερα ,και στις ουρες στην εφορια,και παντου! Ελλαδα αγαπητοι μου φιλοι!

Που ηθελα να καταληξω? Α ναι! Οτι δε προσεχουμε το κωλο μας.Γι αυτο και ο γιος του Κυρβαγγελη κολλησε ειντζ και πεθανε χθες..την ημερα κατα του Αids!!!!.ειρωνικο ε?
Τα σχολια δικα σας αγαπητοι μου.Παω να κλασω στη τουαλετα και επιστεφω

ο Αγγελος της γειτονιας σας.

Έχεις μωρό? Πρόβλημα σου!

Κάποια στιγμή ήταν η παγκόσμια μέρα κατά του aids. Στ αρχίδια μου, τι με νοιάζει εμένα; Ας προσέχανε. Με ανησυχεί περισσότερο που δεν προφυλάσονται καθόλου οι γύρω κι όλο τεκνοποιούνε. Ρε παιδιά, γαμάτε λίγο πιο προσεχτικά..

Και εξηγούμαι:

Βρέθηκα με τον γκόμενο σε μια καφετέρια σήμερα. Καθήσαμε σε έναν ωραιότατο καναπέ όχι τόσο για την άνεση του κανα-πέος, περισσότερο για να μπαλαμουτιαζόμαστε που και που. Αφού έχουμε παραγγείλει, ένα τζιν λεμόνι για μένα και ένα ουίσκυ για εκείνον, και αφού έχω περάσει όσο πιο διακριτικά γίνεται το χέρι μου μέσα από το παντελόνι του, κάθεται απέναντι μας ένας σωστός, μελωμένος, καθωσπρέπει οικογενειάρχης με την συμβία και το τέκνο τους… Όλα καλά, μέχρι που το παιδάκι άρχισε να φωνάζει, να κλαίει, να στριφογυρίζει το κεφάλι του σαν την Λίντα Μπλαίρ στον εξορκιστή (βοήθεια μας). Παρόλο που με έκοψε στο καλό, του ζήτησα ευγενικά αν μπορεί να κάνει το μωρό να σωπάσει, ωστόσο εκείνος με αγνόησε επιδεικτικά. Προσπάθησα να επικεντρωθώ στο φούσκωμα του παντελονιού του γκόμενου, όμως οι τσιρίδες του σκασμένου δεν με άφηναν να συγκεντρωθώ. Παρακάλεσα ξανά με όση υπομονή μου είχε απομείνει τον σωστό, μελωμένο, καθωσπρέπει οικογενειάρχη αν μπορεί να του βουλώσει το στόμα, κι εκείνος χαμογελώντας μου απάντησε:

"δεν έχεις καταλάβει ότι είμαι οικογενειάρχης, σωστός, μελωμένος και καθωσπρέπει, θα έπρεπε να με σέβεσαι"

Φύγαμε νωρίτερα απ ότι υπολογίζαμε λόγω… αυξημένων δολοφονικών τάσεων(πούστη Ηρώδη)

Κονκλούζιον1: τα μωρά σας, κρατήστε τα μακριά από τις καφετέριες. Για τα μωρά, υπάρχουν παιδότοποι.
Κονκλούζιον2: προσέχετε πως γάματε παιδιά… προφυλαχθείτε ή τραβηχτήτε εγκαίρως

σε ευχαριστώ κοσμαγάπητε. Είσαι η έμπνευση μου.

Άσκηση: 1) Μπορείς να γράψεις με τις παρακάτω λέξεις μία ιστορία ;Μην ξεχάσεις να βάλεις τίτλο κι αν θες ζωγράφισε κάτι.

(Πεταλούδα, λιακάδα, μελωδίες, φίλοι, γέλιο, φωτιά, άνοιξη, περιδιαβαίνω, καρδιές, αγάπη, άγγελος, νύχτα, ψυχές).

Συλλέκτης όμορφων λουλουδιών.

Μέσα στου χειμώνα την καρδιά ταξίδεψα και έψαξα να βρω την άνοιξη, τη φωτιά, τη λιακάδα, την αγάπη και το γέλιο.

Κι εκεί συνάντησα εσένα άγγελέ μου, να ξεπροβάλλεις σαν πεταλούδα της πρώτης λιακάδας που κάνει δειλά δειλά την εμφάνισή της.

Έψαχνες για όμορφα λουλούδια , ήθελες με αυτά να φτιάξεις το πιο όμορφο μπουκέτο του κόσμου, όλοι να μιλάνε για αυτό κι όλοι να σε ρωτάνε πού το βρήκες και πώς το έφτιαξες τόσο όμορφο.

Οοοο κι εσύ αγγελέ μου χτυπούσες τα φτερά σου με ικανοποιήση και έλεγες: «δεν κάνω τίποτα, απλά ψάχνω και βρίσκω τα πιο υπέροχα λουλούδια, τα βάζω όλα μαζί, ταιριάζοντας τα χρώματα και τότε βγαίνει το πιο όμορφο μπουκέτο του κόσμου!».

« Και τα αγαπάς αυτά τα λουλούδια;»,σε ρωτάγανε. «Φυσικά είναι τα δικά μου λουλούδια, εγώ τα βρήκα!», απαντούσες. « Και τι ξέρεις για όλα αυτά τα λουλούδια....», «μμμμμ είναι πολύ όμορφα», έλεγες. «Και τα νιώθεις αυτά τα λουλούδια;». «Αν τα νιώθω; Ναι πώς δε τα νιώθω. Εγώ είμαι ένας ευαίσθητος άγγελος που ξέρω να μιλάω για την αγάπη και το μίσος, για την άνοιξη και το χειμώνα, για την παγωνιά και τη λιακάδα, για τα ηλιοβασιλέματα , για τα παιδιά, για τους φτωχούς, για τους παππούδες. Είμαι ένας άγγελος που περιδιαβαίνω σε λιβάδια πανέμορφων λουλουδιών, είμαι ένα αγγελος που κάνει τις καρδιές των ανθρώπων να σκιρτούν σε κάθε μου λέξη, είμαι ο άγγελος της αγάπης, είμαι ο αγγελός σας, ο δικός σας κοσμοαγάπητος άγγελος. Φίλοι μου τα πουλιά, οι μελωδίες της νύχτας, οι ελπίδες της ζωής, το γέλιο των παιδιών, οι αέναες ψυχές , φίλοι μου εσείς και τα πανέμορφα λουλούδια μου.....σας ευχαριστώ ,θα είμαι για πάντα δικό σας, πάντα θα σας προσφέρω αυτά τα πανέμορφα μπουκέτα!

Υ.Π.Βαριόμουν να ζωγραφίσω.