10 ΛΕΠΤΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΘΑ ΧΥΣΩ ΠΑΝΩ ΜΟΥ Κ.ΑΓΓΕΛΕ

σκηνή: 2017,σε ενα "πεζοδρομιο" καπου στο κεντρο της Αθηνας.Κανει κρυο,ειναι Ιουνιος,τα χερια μου στις τσεπες με το ενα αγγιζω το δερματινο μου πορτοφολι.Το ανοιγω.Με τα χερια ζεστα απο ..επαγγελματικη(;) διαστροφη ,χαιδευω τη φωτογραφια Του.

Ακριβως απεναντι στεκεται αυτη."40 ευρω καυλιαρη και ειμαι δικια σου". "Ασε μας μωρη ,πατσαβουρα"Αυτοκινητα παιρνουν απο μπροστα της...σταματουν για λιγο και συνεχιζουν.Δε θα ειναι πανω απο 20 ετων μα μοιαζει με 40.Βλεπεις η πορνεια δε ταλαιπωρει μονο τη ψυχη μα και το σωμα.Καθως τη κοιτω τη φανταζομαι πως θα εμοιαζε πριν δεκα χρονια...Οχι πανω απο δεκα ετων,ξανθα μαλλια πιασμενα σε καλοφτιαγμενη πλεξουδα που πεφτει στη πλατη.Ματια μπλε,χωρις αισθημα...(αγγελικο ποστ φτιαγμενο πριν δεκα χρονια,2007)"

4ο ευρω καυλιαρη και ειμαι δικια σου"Μ ε ενα μαυρο μικρο φορεμα,απο γυαλιστερο δερμα περασμενο αχαρα πανω στο κορμι της.Οι ρωγες τις εντονα ερεθισμενες,τοσο που θα τις προσεχες ακομα και αν προτιμουσες τα δασυτριχα αρρενωπα στηθη.Ερχεται προς το μερος μου.Στεκεται απεναντι μου.Με κοιταει στα μα..τσεπη με το παραφουσκωμενο.. που..ρτοφολι.

"40 ευρω καυλιαρη μου και ειμαι δικια σου""Τι θα μου κανεις;""Οτι θες εσυ καυλα μου,πιπα,πισωκολλητα.""Ναι ,αλλα να σε ρωτησω κατι,γιατι κανεις αυτη τη δουλεια;"Mε κοιτα με βλεμμα απορημενο,μη ξερωντας τι να μου απαντησει.Ισως να χαιρεται που καποιος της μιλαει!"Με 40 ευρω καυλιαρη τα κανω ΟΛΑ."οι ρωγες τις ερεθιζονται περισσοτερο."Απο που εισαι;" τη ξαναρωτω εχω φαει κολλημα.

"Για σενα καυλιαρη ,κανω και τη σταση "κουλουρι". μου απαντα απορημενη που καποιος σα και εμενα της δινει τη σημασια που εψαχνε!"Ποια ειναι αυτη;δε τη ξερω!" της απαντω καθως ο νους μου ταξιδευει στις σελιδες του καμασουτρα που ειχα αγορασει απο ενα πλανοδιο στο ταξιδι μου στο θιβετ."Αν μου δωσεις 10 ευρω και περιμενεις πεντε λεπτα θα σου δειξω".Της τα δινω."θα περιμενω εδω να μου δειξεις Ε;" της φωναζω καθως εχει ηδη απομακρυνθει....

Εχουν ηδη περασει 4 λεπτα και 52 δευτερολεπτα,ανυσηχω! μα τοτε τη βλεπω να ξεπροβαλλει απο τη γωνια μασουλωντας ενα σουσαμενιο κουλουρι και κρατωντας μια πλαστικη μπλε σακκουλα."Τι εγινε ;" τη ρωταω."τι να γινει καυλιαρη μου;εχω ξελιγωθει στη πεινα 3 ωρες ορθοστασια για μερικα γαμησια""ΚΑΙ ΕΓΩ;""α,ναι "μου λεει" σου αγορασα και σενα κατι,να παρε ",και μου δινει τη μπλε σακκουλα."Μεσα θα βρεις τσοντοπεριοδικα εχουνκαι dvd ταινιες ουγγαρεζικες αντε καυλιαρη μου πηγαινε σπιτι σου να τη βρεις μονος σου και ασε με εμενα να κανω τη δουλεια μου επιτελους!""Ειναι καλε..;;μα η απορια μου διακοπτεται.

Λεσια!ακουω μια φωνη νταβατζιλικι,η οποια συνεχιζει να φωναζει σε ξενη διαλεκτο,μαλλον ρωσσικη.Η ξανθια πλανοδια "τρομπετιστρια" χανεται καθως μου πασαρει στο χερι το μισοφαγωμενο σουσαμενιο κουλουρι.θελω κατι να πω.θελω κατι να κανω.δε ξερω τι ομως και δε κανω τιποτα.κραταω ενα πακο τσοντοπεριοδικα και μασουλαω αμηχανα το σουσαμενιο κουλουρι.κρυβω το "ουγγαρεζικο staff" στο εσωτερικο της μαυρης μου καπαρτινας και κατευθυνομαι προς το σπιτι.μαλλον θα την κανω ποστ στο μπλογκ μου μολις φτασω σπιτι.Αν και κατι μου θυμιζει απο τα παλια!Παω ,παω σπιτι,περιμενει και ο δεκαχρονος γιος μου,εχει πυρετο σημερα απο το πρωι,37,9 ψηνεται ο καημενος.Γεια σας αγαπημενοι μου φιλοι.

Σημερα πηρα ενα μαθημα απο εναν ξανθο εκπτωτο εκ Ρωσσιας αγγελο.εγω σας τα λεω τοσα χρονια ,ΟΛΟΙ εχουμε εναν αγγελο καπου....και τα σουσαμενια κουλουρια ..σε κανουν ΣΚΑΤΑ..γεμισα τη καπαρτινα μου και αν τη δει η γυναικα μου θα λεει οτι παλι ετρωγα εξω..ΓΑΜΩΤΙ.

Περιδιαβαινοντας

Γύρισα σπίτι γρήγορα. "Παρασκευή" σκέφτηκα και την κοπάνησα νωρίτερα.

Η ματιά μου πέρασε πάνω από τον ανοιχτό μου δονητη. Έπαιζα χθες βράδυ, μέχρι αργά και τον ξεχασα ανοιχτο να καιει μπαταρια ρε πουστη μου.
"Μου αρέσει να τον ακούω" μου είπε ο Αντωνης της ζωής μου. "Αυτο το μπζζζζ με εξιταρει" συνεχισε κοιτωντας με πονηρα.

"Έπιασα το μπουζουκι. Ο εαυτός μου και οι τρεις διπλές χορδες. Ο διαβολος και η ζωή. Κάθε δυό πενιές και μια σκέψη μου από παλιά. Κάθε τρεις πενιές και μια σκέψη μου στο σήμερα. Η μουσική μου να κυλάει από τοίχο σε τοίχο, γεμίζοντας ασφυχτικά το wc.
"Ολα έρχονται για αυτούς που περιμένουν", κι εγω περιμενα πολυ, μαλλον πρεπει να τρωω περισσοτερα φρουτα και λαχανικα...

Τραβηξα δυο μυτιές. Το έχω κόψει, σνιφαρω μόνο όταν με πιάνει αυτή η διάθεση. Ποτέ δε με φόβισε η μοναξιά στη ζωή μου. Με φοβίζει μόνο μήπως κάποτε αφήσω τον εαυτό μου να φύγει. Ξέρω ότι αν το κάνω δε θα τρέξω πίσω του. Όπως τρέχουν πίσω μου όλοι οι άλλοι και δε με αφήνουν. Μα τι λεω? Μαλλον την ακουσα για τα καλα...

"Όταν είσαι μελαγχολικός, άνοιξε ένα σακουλάκι ελληνικό καφέ και μύρισέ τον βαθιά" μου είχε πει ο φίλος μου ο Βάγγος λίγο πριν φύγει για Καζαμπλανκα. Τον σκέφτομαι καμιά φορά, όταν απλώνω τα πόδια μου στον καναπέ. Νομιζω οτι χρειαζομαι πεντικιουρ.
Προχθές, με πήρε τηλέφωνο. "Είσαι καλά;" με ρώτησε. "Ναι" ΤΗΣ είπα ξερά. "Σε πιστεύω" είπε και αναστέναξε με ανακούφιση. "Είχες πολύ καιρό να πεις ναι σε κάτι". "Το πιασα το υπονοουμενο αλλα ρώτα τον Αντωνη" αποκρίθηκα, "να δεις πόσα ναι του λέω τώρα που ειναι και επισημα τρελος"

...Ο Αντωνης... Όταν η ζωή μου έγινε ταινία του νέου Ελληνικού κινηματογράφου. Φεστιβαλική. Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν πρωτογνωριστήκαμε στο σπίτι μου στα Σεπολια. Καθόμασταν στην κουρελού, με ένα scrabble ανάμεσά μας, βάζοντας λέξεις που θέλαμε να πούμε αλλά ντρεπόμασταν. ΘΕΛΩ, έβαζε ο Αντωνης. ΑΡΑΠΗ έβαζα εγώ. ΦΑΣΟΛΙΑ. ΛΑΤΕΞ. ΛΙΠΑΝΤΙΚΟ. ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ. ΞΕΣΑΛΩΝΑ. ΓΙΑ. "Τί είναι το ΓΙΑ;" με ρώτησε. "Συνδεσμος" του είπα.

Κάποια στιγμή το ποδι μου ακούμπαγε το δικό του, κατά λάθος, πάνω στο παιχνίδι, κάνοντας την αμηχανία μεγαλύτερη. Στο CD player στριφογύριζε το "Round Midnight" γεμίζοντας το σπίτι σαξόφωνο και τζαζ, αναγκάζοντάς με να σηκωθω και να τ αλλαξω.
Στα μεγάλα ποτήρια το γιωματάρι μετατρεποταν σε παγος απ το κρυο, εμείς καθόμασταν αμίλητοι, να κοιτάμε ολόγυρα, να σκεφτομαστε την κοινωνικη κατακραυγη, να νιώθουμε τις υποψίες για το αύριο, να ξεχνάμε το χθες μέχρι το προηγούμενο ακόμα δευτερόλεπτο, να ποθω το σαρκινο καταρτι του."Μείνε μαζί μου" ψέλλισα...Eminem.

Παρατησα το μπουζουκι. Πεινάω, ακουστηκε η φωνη του Αντωνη της ζωης μου απο το σαλονι.
"Ε φαε ενα μαλάκα", του απαντω με αυτοκριτικη διαθεση.
Οι μελαγχολικές στιγμές στη ζωή είναι οι πιό ωραίες. Σε κάνουν να αισθάνεσαι ακόμα πιο ανθρώπινος.
Έτσι νιώθω αυτή τη στιγμή...

Το ξερω οτι περιδιαβαινω καταπληκτικα, χωρις να σημαινει βεβαια αυτο οτι δεν θελω να μου το λετε ξανα και ξανα και ξανα.